महाराष्ट्र संवाद न्यूज
आज सकाळी किरकोळ कारणाने बायकोशी कटकट झाली, वैतागून दवाखान्यात आलो होतो. ओपीडी मध्ये नर्सने एक केसपेपर आत आणून दिला.
पेशंटचं नाव वाचलं, पुढे वय लिहिलं होतं…१०३ वर्षे! मी सिस्टरला आत बोलवून ‘नीट वय विचारत जा!’ असं म्हणालो. “सर, त्याहून जास्ती असेल असं घरचे म्हणताहेत” ती म्हणाली.
मी खुर्चीवरून उठून पलीकडे गेलो. टेबलावर कृश, छोटीशी आजी, अबोली रंगाची साधीशी नऊवारी नेसलेली, सुरकुत्याने भरलेला चेहरा, तोंडचं बोळकं, चेहऱ्यावर मिश्किल हसू..
ऐकायचा प्रॉब्लेम असेल असं उगाच गृहीत धरून मी बरोबर उभ्या असलेल्या सुनेला ‘काय होतंय” असं विचारलं. ती काही सांगणार इतक्यात “मला इचारा, मी सांगते की” आजी हसून म्हणाली.
“मला वाटलं ऐकायला येत नसेल!” मी हसून म्हणालो.
“बीपी न्हाय, साखर नाय, ऐकाया येतं, बिना आधाराचं चालता येतं, शिरीयल बगते, सुईत धागा ववते. वाईच पाठ दुखती बगा” आजी माझी फिरकी घेत म्हणाली.
मी आजीला तपासलं. तपासताना सगळ्या सूचना नीट ऐकून आजी सहकार्य करत होती! एक्सरे झाला, एक्सरे नातेवाईकांना समजावून सांगितलंस, गोळ्या लिहून दिल्या. ते निघाले.
सिस्टर आत आली. “सर,आजींना तुमच्याशी दोन मिनिटे बोलायचं आहे”.
सुनांच्या पाठोपाठ आजी आत आली, मी खुर्चीतून उठून उभा राहिलो, आजीजवळ गेलो.
आजीने थरथरत्या, सुरकुतलेल्या हातांनी माझा हात धरला आणि माझ्याकडे बघून गोड हसली. तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं होतं.
“काही विचारायचं होतं का?” मी.
“काय नाय आले तुमाला भेटायला जाता जाता… चांगला पोरगा हाय तू!” आजी म्हणाली. मला एकदम गहिवरून आलं.
माझ्या समोरच्या खुर्चीवर बसलेली बायको सगळं पाहत-ऐकत होती. मी तिच्याकडे पाहिलं.
आजी हळूहळू चालत बाहेर गेली. त्या स्पर्शाने, आयुष्याकडे बघण्याची ती सकारात्मक वृत्ती, ते निरागस हास्य….माझ्याच नकळत मी बायकोकडे पाहून हसलो…
खराब म्हणून आपणच सुरू केलेला दिवस असतो, योगायोगाने एखादे दिवशी असा परिसस्पर्श होतो, पण नेहमीच असं कोणी भेटेल असंही नाही. आपल्यालाच स्वतःहून “झालेलं सोडून द्यायला” शिकायला जमायला हवं..
भरपूर वर्षे जगावं असं वाटतं आपल्या सर्वांनाच.. पण “भरपूर वर्षे छान, निरोगी, सकारात्मक जगावं” असं आज ती आजी शिकवून गेली खरी.!
डॉ. अमित बिडवे
अस्थिरोग तज्ञ, लेखक
