महाराष्ट्र संवाद न्यूज
उन्हं उतरायला लागली होती. मी आणि माझी मैत्रीण घरी परतत होते. मी रोज तिला वाटेत तिच्या बस स्टाॅपवर सोडते. आणि मग पुढे जाते. बसस्टाॅपच्या आधी गाडी थांबवून आम्ही जरा वेळ शिळोप्याच्या गप्पा मारतो, आणि मग आपापल्या दिशेने जातो.
गेले काही दिवस त्या स्टाॅपच्या आधाराने एक कुटूंब रहायला आलंय. भिकारीच असावेत. तिथेच फुटपाथवर चूल मांडलीय. नवरा, बायको, दोन तीन लहान मुलं. एक कुत्र्याचं पिल्लू. कधीच कसली भांडाभांडी न करता अगदी मजेत रहाताना दिसतात ते. रोज बघून बघून मी आता त्यांना ओळखायला लागले.
त्यातलं सगळ्यात छोटं मूल एकदमच गोड हालचाली करत फिरत असतं. असेल जेमतेम दोन अडीच वर्षाचं. बसस्टाॅपच्या दांड्यावर खेळत रहातं. फूटपाथच्या खाली कधी उतरलंच तर माझा जीव खालीवर होतो, पण ते बरोबर जीवाला सांभाळून खेळतं.
मी आणि माझी मैत्रिण गाडीत A/C लावून गप्पा मारत असतो. कधी काहीतरी issue वरून धुसफूसत असतो. तरी माझं लक्ष मात्र त्या मुलांकडे असतं. कुतूहलाने, इतक्या उकाड्यात सुद्धा उघडी वाघडी ती मुलं मजेत असतात. हसत असतात. कधीतरी त्या मुलांना खाऊ आणून द्यायला पाहिजे असं मधेमधे वाटतं. पण रोज विसरायलाच होतं.
त्या दिवशी समोरून एक पोतं घेतलेला माणूस चालत आला. रस्यात पडलेल्या काही काही गोष्टी उचलून तो पोत्यात गोळा करत होता. कळकट मळकट. स्वतःच्या तंद्रीत असलेला तो फाटका माणूस त्या बस स्टाॅपपाशी रेंगाळला. मी आपोआपच त्याचं निरीक्षण चालू केलं. पोतंवाला असावा. कचऱ्यातले कागद गोळा करणारा. त्या छोट्या मुलाच्या गमती बघत तो दोन तीन मिनीटं थबकला. त्याच्या हातात एक केळं होतं. ते त्याने सहज त्या छोट्याला देऊन टाकलं. मी थक्क.
त्याच्या स्वतःकडे कदाचित तेवढी एकच गोष्ट असेल मालकीची. पण ती देताना एक क्षणसुद्धा लागला नाही. त्या छोट्या मुलाने हसत केळं खायला सुरूवात केली. ते बघून तो पोतंवाला पुढे चालू पडला.
स्वतःकडे इतकं कमी असताना समोरच्याला आनंद देणं हे इतकं सोपं असू शकत? देताना कसलंही प्लॅनिंग नाही. कसलाच दिखाऊपणा नाही. दिल्याचा दंभ नाही. कसलीच अपेक्षा नाही, आभाराची सुद्धा. हारतुरे तर लांबच, स्वानंद म्हणून दान. सहज. त्याच्या पोत्यात त्याने पुण्य भरलं होतं बहुतेक, असंच गोळा करून.
मी अवाक्…
त्या पोतंवाल्याची ती सहज हालचाल मला ओशाळं करून गेली. तो पोतंवाला तसाच चालत माझ्या गाडीजवळ आला. मी काच खाली करून त्याला एक नोट दिली. काहीतरी द्यायची तीव्र इच्छा होऊन, बक्षीस दिल्यासारखे! खरं तर गुरूदक्षिणा होती ती. स्वतःकडे इतक कमी असतांना समोरच्याला आनंद देण इतकं सोप नाही, त्या देण्यात जो आनंद आहे त्याच मोल अनमोल असतं!
लेखक: अज्ञात (साभार- सोशल मीडिया)
